суббота, 28 января 2017 г.

PREMIERE !!!

Մեկ տարի առաջ,ես իմ համացանցային բոլոր էջերով հայտարարություն տարածեցի,այն մասին որ մի քանիսս միանանք,բռունցք դառնանք ու կանգնենք մեր լավ ընկերոջ,ազատամարտիկ,հերոս՝ Ռոմիկ Մխիթարյանի կողքին և ստեղծենք վերջապես իրեն նվիրված,իրեն պատկանող <<Ախպերս ու ես>> երգի իրական տարբերակը,հենց Ռոմիկի կատարմամաբ:Իմ այդ հայտարարությանը ովքեր արձագանքեցին,իրենց խոստումը սիրով պահեցին,եղան մեր կողքին ու ստեղծեցինք այս ինչը հիմա Ձեզ ենք ներկայացնում սիրելիներս և նվիրում ենք ՀԱՅՈՑ ՀԶՈՐ ԲԱՆԱԿԻՆ:Մեկ առ մեկ պիտի տամ այդ մարդկանց անուններն ովքեր միացան մեզ՝տարբեր դրսևորումներով,Աստված օրհնի Ձեզ:ՇՆՈՐՀԱԿԱԼ ԵՆՔ:/Քրիստինե Մնացականյան,Արա Հովհաննիսյան,Ստեփան Բերուջանյան,Վահան Նահապետյան,Արամ Գալստյան,Արտավազդ Եղոյան,Ռոմինա Գևորգյան: ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ ՀԱՅՈՑ ԲԱՆԱԿԻ 25 ԱՄՅԱԿԸ:

четверг, 29 сентября 2016 г.

Անուշ Ալեքսանյանի հեղինակային երեկո


Սիրելիներս,ահա և <<Անուշ Ալեքսանյանի հեղինակային երեկո>> համերգի տեսագրությունը:Այն այժմ կարող եք դիտել համացանցում, իմ պաշտոնական youtube-յան էջում,ուրախ եմ,որ համերգի օրվանից մինչ հիմա,դրական արձագանքներ էի ստանում,խոստանում եմ,Ձեզ համար հաճախակի կազմակերպել նման տեսակի միջոցառումներ: Բարի դիտում:

 


суббота, 9 апреля 2016 г.

Հայ ժողովրդի ծագման վերաբերյալ ավանդազրույցներ

Հայկական ավանդազրույց. Հայկ և Բել 

Մինչև 19-րդ դարի վերջը տարածված էր հայ ժողովրդի ծագման առասպելական տարբերակը, որ գրի էր առնվել Մովսես Խորենացու կողմից։ Սակայն ինչպես մյուս հին պատմիչները, Մովսես Խորենացին նույնպես չգիտեր Ուրարտու պետության գոյության մասին և Վանի շրջակայքի ուրարտական հուշարձանները վերագրում էր լեգենդար Արա Գեղեցիկին։
Նախաքրիստոնեականում չէր ասվում թե հայերի նախահայր՝ Հայկի հայրը ով է։ Օգնության է գալիս Ք.ա. III հազարամյակով թվագրված շումերաքադդական սեպագիր արձանագրությունը, որտեղ ասվում է, որ Հայկը Հայ (ա)-ի որդին է։ Հայ (ա) ն եղել է տիեզերական ջրերի և իմաստության աստվածը։ Նրա թիկունքից են բխել Եփրատ և Տիգրիս գետերը։
Քրիստոնեական շերտում Հայկը Նոյի որդի Հաբեթի որդի Թորգոմի ժառանգներից է։ Այդտեղից էլ՝ միջնադարյան գրավոր աղբյուրներում Հայաստանին տրված «Թորգոմա տուն» և հայերին տրված «թորգոմյան ազգ» անվանումները (Աստվածաշնչի Թորգոմ նահապետը համարվում է Հայաստանի հնագույն պետական կազմավորումներից մեկի՝ Եփրատի ավազանում գտնված Թեգարամա-Թոգարմայի անվանադիր նախնին. այդ պետական կազմավորման մասին վաղագույն տեղեկությունները վերաբերում են Ք.ա. 20-18-րդ դարերին)։
 ----------------------------------------------------

Հունական ավանդազրույց

Հույն պատմիչ, աշխարհագրագրետ Ստրաբոնն իր«Աշխարհագրություն» աշխատությունում, հիմք ընդունելով Հոմերոսի Ոդիսական պոեմի վկայությունը, նշում է, որ արգոնավորդներից մեկը՝ Թեսալիայի Արմենիոն քաղաքից Արմենոսը անցել է Իբերիան ու Աղվանքը, հասել՝ մինչև Կասպից ծով և Արմենիա ու Մեդիա, ապա իր ուղեկիցների հետ հաստատվել է Հայկական լեռնաշխարհի հարավարևմտյան շրջաններում, բնակեցրել Եկեղիքն ու Սպերը։ Հենց Արմենոսն էլ իր անունը թողել է Արմենիային։ 
---------------------------------------------------
 

Վրացական ավանդազրույց

 11-րդ դարի վրաց պատմիչ Լեոնտի Մրովելիի«Վրաց թագավորների և նախահայրերի պատմություն»-ում ասվում է, որ կովկասյան բոլոր ազգերի նախահայրը Նոյի որդի Հաբեթի թոռ Թարգամոսն էր՝ մի քաջ մարդ, որը Բաբելոնի աշտարակաշինությունից ու լեզուների բաժանումից հետո իր տոհմով եկավ ու բնակություն հաստատեց մարդկանց համար անմատչելի երկու լեռների՝ Արարադի (Կորդվաց լեռներ) և Մասիսի միջև ընկած տարածքում։ Նրա ութ որդիները հզոր ու անվանի հսկաներ էին։ Նրանցից Հայոսը, որն առավել զորեղն էր, ստացավ հոր ժառանգության (երկրի) կեսը։ Մյուս յոթ եղբայրները հպատակվում էին նրան։ Վրացական ավանդության համաձայն Հայկը (Հայոսը) հայերի նախահայրն է,Քարթլոսը՝ վրացիների, Ռանոսը՝ աղվանների, Եգրեսը՝ եգերների և այլն։ Այս ավանդությունը առանձնակի, որոշիչ արժեք չի ներկայացնում, քանի որ ստեղծվել է արդեն գոյություն ունեցող հայկական ավանդության ազդեցությամբ ու նմանությամբ։
----------------------------------------------------

Արաբական ավանդություն

Արաբական ավանդությունը ևս հայերի ծագումը կապում է ջրհեղեղից հետո ազգերի՝ Նոյի որդիներից առաջացման պատկերացման հետ։ Առավել հանգամանորեն այն շարադրված է 12-13-րդ դարերի արաբ մատենագիրներ Յակուտիի և Դիմաշկիի երկերում։ Ըստ այդ ավանդության, Նոյի որդի Յաֆիսից (Հաբեթ) ծնվեց Ավմարը, ապա նրա թոռ Լանթան (Թորգոմ), որի որդին էր Արմինին (հայերի նախնին), որի եղբոր որդիներից սերում են աղվաններն ու վրացիները։ Այս ավանդությունը ազգակից է համարում հայերին, հույներին, սլավոններին, ֆրանկներին և իրանական ցեղերին։
------------------------------------------------

Հինեբրայական (հրեական) ավանդություն

Գրի է առնվել Հովսեպոս Փլավիոսի (Ք.ա. I - Ք.հ. I դդ.) <<Հրեական հնախոսության>> էջերում: Հաղորդման համաձայն <<Ուրոսը հաստատեց Հայաստանը>>: Հայագիտության մեջ այդ տեղեկության սկզբնաղբյուրի և մեկնաբանության վերաբերյալ չկա միասնական տեսակետ: Կա կարծիք, որ այստեղ խոսքը Արամ նահապետի որդի Արա Գեղեցիկի մասին է: Ըստ մեկ այլ տեսակետի Ուրոսը կարող է լինել Վանի թագավորության սեպագիր արձանագրություններում հիշատակվող արքա <<Ռուսա Էրիմենայի որդին>>: Ասորեստանյան սեպագիր աղբյուրներում <<Ռուսա>> անունը հիշատակվում է նաև <<Ուրսա>> տարբերակով, իսկ <<Էրիմենա>> անունը կարող է մեկնաբանվել և° որպես անձնանուն, և° որպես ցեղանուն:
--------------------------------------------

Հայ ժողովրդի ծագման հարցը պատմագիտության մեջ:

Հինգերորդ դարից մինչև XIX դարի կեսերը հայերի ծագման հարցում անառարկելիորեն ընդունվում էր հայկական ավանդությունը` ձևակերպված Մովսես Խորենացու <<Հայոց պատմության>> էջերում, որը դարեր շարունակ եղել է մեր ժողովրդի համար ծագումնաբանության վկայագիր և դասագիրք: XIX դարում գիտության մեջ ի հայտ եկած նորությունները, սակայն, կասկած առաջացրեցին Պատմահոր տվյալների արժանահավատության նկատմամբ, և հարցականի տակ դրվեց հայոց ծագումնաբանության վերաբերյալ ազգային ավանդության ճշմարտացիությունը:


 XIX դարում ծնունդ առավ համեմատական լեզվաբանությունը, ըստ որի հայերն ունեն հնդեվրոպական ծագում, մի շարք այլ ժողովուրդների հետ նախապատմական ժամանակներում կազմել են մեկ էթնիկ ընդհանրություն (<<հնդեվրոպական մայր ժողովուրդ>>) և զբաղեցրել միևնույն տարածաշրջանը, որը գիտության մեջ պայմանականորեն կոչվում է <<հնդեվրոպական նախահայրենիք>>: Այդ ժողովուրդների ծագման հարցը այս տեսության շրջանակներում շաղկապված էր հնդեվրոպական նախահայրենիքի տեղադրության հետ: Տարբեր ժամանակներում գիտության մեջ գերիշխող են եղել նախահայրենիքի տեղադրության տարբեր վարկածներ (հարավարևելյան Եվրոպա, հարավ-ռուսական տափաստաններ, Առաջավոր Ասիայի հյուսիս և այլն):

 XIX դարում համեմատական լեզվաբանության մեջ լայն տարածում ստացավ հնդեվրոպական նախահայրենիքը հարավ-արևելյան Եվրոպայում տեղադրելու տեսակետը: Դա մի կողմից, մյուս կողմից` հույն հեղինակների հաղորդումները հայերի բալկանյան ծագման վերաբերյալ առաջ բերեցին հայերի եկվոր լինելու տեսությունը: Ձևավորվեց մի տեսակետ, ըստ որի հայերը գաղթելով Բալկանյան թերակղզուց` Ք.ա. VIII-VI դարերում մուտք են գործել Ուրարտու, նվաճել այն և վերջինիս անկումից հետո Ք.ա. VI դարում ստեղծել իրենց պետությունը (Երվանդունյաց թագավորությունը): Այս տեսակետը, որ չի հիմնվում փաստերի ամբողջության վրա, ուստի և չի կարող ճշմարտացի լինել մի շարք պատճառներով, դարձավ և մինչ օրս մնում է քաղաքական շահարկումների առարկա (հատկապես պատմության թուրք կեղծարարների կողմից):

 Հաջորդը հայերի ծագման վերաբերյալ հաբեթական կամ ասիանիկ տեսությունն էր, համաձայն որի հայերենը ոչ հնդեվրոպական, խառնածին լեզու է, հետևաբար հայերը չեն մասնակցել հնդեվրոպական գաղթին և առաջացել են տեղաբնիկ ասիական (այդտեղից էլ <<ասիանիկ>> անվանումը) ցեղերից: Այս տեսությունը չէր կարող դիմանալ լուրջ գիտական քննության, և այժմ էլ մերժվում է, քանի որ չեն լինում խառնածին լեզուներ. երկու լեզուների ձուլումից չի առաջանում երրորդը:

 1980-ական թվականների սկզբներին վերարծարծվեց դեռևս դարասկզբին հայտնված տեսակետն այն մասին, որ հնդեվրոպական նախահայրենիքը Ք.ա. 5-4-րդ հազարամյակներում գտնվել է Առաջավոր Ասիայի հյուսիսում, ավելի որոշակի` Հայկական լեռնաշխարհում, Փոքր Ասիայի արևելյան շրջաններում, Հյուսիսային Միջագետքում և Իրանական սարահարթի հյուսիս-արևմուտքում: Այս տեսակետը գնալով ավելի ամրապնդվում է նոր ի հայտ եկող փաստերով և այսօր ընդունվում է մասնագետների մեծ մասի կողմից: Հայ ժողովրդի ծագման հարցը այս տեսությամբ ստացավ նոր բացատրություն: Ինքնըստինքյան հերքվեց հայերի եկվորության հարցը, քանի որ հնդեվրոպական նախահայրենիքը գտնվել է հենց այն տարածքում, ուր կազմավորվել և իր պատմական ուղին է անցել հայ ժողովուրդը:

 Ներկայումս հստակորեն կարելի է ասել, որ հայերը Ք.ա. 5-4-րդ հազարամյակներում կազմել են հնդեվրոպական մայր ժողովրդի մի մասը և 4-րդ հազարամյակի վերջին ու 3-րդի սկզբներին առանձնացել են հնդեվրոպական ընդհանրությունից: Այդ ժամանակաշրջանից էլ սկսվել է հայ ժողովրդի կազմավորումը, որն ընթացել է երկու փուլով: Առաջինը, որ կարելի է բնութագրել որպես ցեղային միությունների և վաղ պետական կազմավորումների ժամանակաշրջան, տեղի է ունեցելՔ.ա. 3-2-րդ հազարամյակներում: Երկրորդ փուլում, շնորհիվ միասնական պետականության ստեղծման, Ք.ա. VI - V դարերում ավարտվել է հայ ժողովրդի կազմավորման ընթացքը:

 Ամփոփելով ասվածը` կարելի է պնդել, որ հայերեն լեզուն ու նրանով խոսողները հնդեվրոպական ընդհանրությունից անջատվել և ինքնուրույն են դարձել Ք.ա. 4-3-րդ հազարամյակներիսահմանում: Հենց այդ ժամանակներից էլ մեր ժողովուրդը հիշատակվում է Հայկական լեռնաշխարհում, ուր գործել, գոյատևել ու կերտել է իր պատմությունը:
 

 

 

 




воскресенье, 27 марта 2016 г.

Սբ. Հարության տոն / Feast of the Glorious Resurrection of Jesus Christ / ПАСХА. Светлое Христово Воскресение

Հիսուս Քրիստոսի հրաշափառ Հարության տոնը կոչվում է նաև Զատիկ, որը նշանակում է զատում, բաժանում, հեռացում մեղքերից եւ վերադարձ առ Աստված: Զատիկը Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու 5 տաղավար տոներից մեկն է: Հիսուս Քրիստոսի խաչելությունից եւ մահից հետո` երեկոյան, բարեպաշտ մարդիկ Նրա մարմինը իջեցրին խաչից եւ դրեցին վիմափոր գերեզմանի մեջ՝ փակելով մեծ քարով: Երեք օր հետո` կիրակի առավոտյան, յուղաբեր կանայք` Մարիամ Մագդաղենացին, Հակոբի մայր Մարիամը եւ Սողոմեն, գնացին գերեզման՝ անուշաբույր յուղերով օծելու Քրիստոսի մարմինը, սակայն զարմանքով տեսան, որ քարայրի մուտքի քարը հեռացված է, իսկ գերեզմանը` թափուր: Մինչ նրանք տարակուսում էին, երևացին երկու հրեշտակ և ասացին. «Ինչո՞ւ եք ողջին մեռելների մեջ փնտրում: Այստեղ չէ, այլ Հարություն առավ» (Ղուկ. 24:5-6):
Հարության լուրը կանայք ավետեցին առաքյալներին, որից հետո Հիսուսը երևաց նրանց: Քրիստոսի Հարությունը դարձավ քրիստոնեական վարդապետության և հավատի հիմքը: «Եթե մեռելների հարություն չկա, ապա և Քրիստոս հարություն չի առել: Եվ եթե Քրիստոս Հարություն չի առել, իզուր է մեր քարոզությունը, իզուր է և ձեր հավատը» (Ա Կորնթ. 15:13-14):

Ս. Հարության տոնի նախընթաց երեկոյան եկեղեցիներում մատուցվում է Ճրագալույցի ս. պատարագ, որով սկսվում են զատկական տոնակատարությունները: Առավոտյան եկեղեցիներում կատարվում է ժամերգություն, Անդաստանի արարողություն, ապա մատուցվում տոնական ս. պատարագ: Սուրբ Հարության տոնին հավատացյալները միմյանց ողջունում են «Քրիստոս Յարեաւ ի մեռելոց» ավետիսով, պատասխանում՝ «Օրհնեալ է Յարութիւնն Քրիստոսի»:
Զատկի տոնին հավատացյալները ձու են ներկում: Ներկված ձուն համարվում է Հարության եւ նոր կյանքի խորհրդանիշ: Կարմիր գույնը խորհրդանշում է խաչյալ Հիսուսի կենդանարար արյունը, որ թափվեց մարդկության փրկության համար: Ըստ ս. Գրիգոր Տաթևացու՝ «Միայն Զատկին ենք ձու ներկում, որովհետեւ ձուն օրինակ է աշխարհի», և ինչպես իմաստուններն են ասում. «Դրսի կեղևը նման է երկնքին, թաղանթը՝ օդին, սպիտակուցը՝ ջրին, դեղնուցն էլ երկիրն է: Իսկ կարմիր գույնը խորհրդանշում է Քրիստոսի արյունը: Եվ մենք կարմիր ձուն մեր ձեռքերի մեջ առնելով` հռչակում ենք մեր փրկությունը»:
Հիսուս Քրիստոսի հրաշափառ Հարության տոնը Հայ Եկեղեցին նշում է հիսուն օր շարունակ՝ մինչև Հոգեգալստյան (Պենտեկոստե) տոն: Այս ընթացքը կոչվում է Հինանց շրջան կամ Հինունք, որը ծագում է «հիսունք» բառից:
Հինանց շրջանի քառասուն օրերը Հարուցյալ Քրիստոսի՝ աշակերտներին երևալու և Աստծո արքայության մասին վկայություններ տալու հիշատակությունն են (Գործք 1:3), իսկ վերջին տասն օրերը նվիրված են Քրիստոսի Համբարձմանը:
Հինանց շրջանը ավարտվում է Հոգեգալստյան տոնով, որն այս տարի մայիսի 24-ին է: Համբարձումից տասն օր հետո, ըստ Քրիստոսի խոստման, առաքյալների վրա իջավ Աստծո Սուրբ Հոգին, և զորացած առաքյալները վկայեցին Քրիստոսին ամբողջ աշխարհով:
ՔՐԻՍՏՈՍ ՅԱՐԵԱՒ Ի ՄԵՌԵԼՈՑ:
ՕՐՀՆԵԱԼ Է ՅԱՐՈՒԹԻՒՆՆ ՔՐԻՍՏՈՍԻ:
----------------------------------------------------------------------------------------------


The Feast of the Glorious Resurrection of Our Lord Jesus Christ or the Easter Feast is one of the five major feasts of the Armenian Church. The main origin of the feast is the following.
The king of Egypt didn’t agree to allow the Hebrews to travel into the desert to offer sacrifices to Lord the God, and the last punishment of God on the king of Egypt that should force the king to let the Hebrews out of the country was the death of every first-born son and every first-born of all cattle in Egypt. In order to save the Hebrews from that punishment the Lord spoke to Moses and by means of Moses ordered the Hebrews to kill a lamb and taking some of the blood and put it on the doorposts and above the doors of the houses. On the night when He would go through the land of Egypt to kill every first-born male, both human and animal, He would see the blood on the doors and would not let the Angel of Death enter the house. He would pass over and wouldn’t harm the Hebrews when punishing the Egyptians. Finally, after that punishment, the king allowed the Hebrews to leave the country, and the Hebrews left Egypt. So, mankind obtained life thanks to the Blood of Christ, the Lamb of God, in order to reach the Christians’ blessed land - the Kingdom of Heaven.
The Mystery of Easter is the mystery of Jesus Christ, His Salutary Holy Blood shed for mankind and His Rising from the dead for mankind. The Son of God should incarnate, be subjected to tortures, be crucified, buried and the third day raise from death (Ps 15:9-11, 29:4, 40:11-13, 117:16-17, Ho 6:2-3).
Following the crucifixion and death of Jesus Christ His body was taken off the cross and placed into the tomb and the entrance to the tomb was closed by a large stone and the soldiers were ordered to control the entrance to the tomb. After three days the three women, who had followed Jesus from Galilee, Mary Magdalene, Mary, the Mother of James and Joseph, and the wife of Zebedee brought spices and perfumes to anoint the body of Jesus. They found the stone rolled away from the entrance to the tomb, so they went in but they didn’t the body of the Lord. They stood there puzzled about this, when suddenly two angels dressed in white appeared and said to them, “Why are you looking among the dead for one who is alive? He is not here, ha has been raised” (Lk 24:5-6). The women returned from the tomb and told all these things to the eleven disciples and the rest. According to Peter more than 500 people saw Christ who had risen from the dead. So, this is the evangelical tiding of the fact of Easter or Holy Resurrection.
Resurrection of Christ became the basis of the Christian doctrine and faith. “If that is true, it means that Christ has been raised from death, then we have nothing to preach and you have nothing to believe” (1 Co 15:13-14).
Christ rose from the dead, by means of His Death He destroyed Death and granted eternal life. “I am the Resurrection and I am the Life. Whoever believes in me will live, even though he dies; and whoever lives and believes in me will never die” (Jn 11:25).
Christ died for the salvation of mankind and by His Blood took away the sin in the world, so that we should inherit eternal life.
On the day of the Easter feast people dye eggs red as a symbol of fruitful life, salvation and joy. St. Gregory of Datev considers the egg to be the symbol of the world, the shell of which is the sky, the membrane is the air, the white is the water and the yolk is the earth. Dyeing eggs red symbolizes the salvation of the world by means of Blood of Christ.
The Armenian Church celebrates the Easter Feast on the first Sunday following the full moon of the vernal equinox, with 35 days moveability, during the period from March 21 –April 26.
The Armenian Church traditionally celebrates evening Divine Liturgy on the evening prior to Jesus Christ’s Glorious Resurrection (Easter). Following the conclusion of the Liturgy, the assembled faithful take lit candles home, symbolizing the Light that Christ brought into the world. The Divine Liturgy celebrated on the eve is the start of the festive ceremonies.
On Sunday, the day of the feast, a morning service is conducted the Andastan Service is performed wherein the four corners of the world are blessed, afterwards the Divine Liturgy is celebrated. That day the faithful welcome each other on the occasion of the Glorious Resurrection of Christ conveying the great tiding:  “Christ is Risen from the dead” and receive the answer: “Blessed is the Resurrection of Christ.”
Fifty-day period beginning from the Easter Feast – the Holy Feast of the Glorious Resurrection of Our Lord Jesus Christ - and lasting till Pentecost in the Holy Armenian Apostolic Church is called Hinounk or Hinants period. That period is dedicated to the mystery of Resurrection of the Lord, and that is why it is Dominical period.
The name “Hinounk” comes from the word hisuonk (fifty). The first forty days of the period are dedicated to the appearings of Rosen Christ: “For forty days after his death he appeared to them many times in ways that proved beyond doubt that he was alive. They saw him, and he talked with them about the Kingdom of God” (Ac 1:3).
The last ten days of the Hinants period are dedicated to the Ascension of Christ.
Hianats period is concluded with the Feast of Ascension. According to the Church laws there are no fasting days during all fifty days of Hinants period, which means that all people can eat everything during that period.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Армянская Апостольская Церковь отмечает Пасху - Светлое Христово Воскресение - в следующее после полнолуния воскресенье, наступающее после весеннего равноденствия, в период с 21-го марта по 26-е апреля.
Праздник Святого Воскресения называется также Пасхой, что означает освобождение, избавление от грехов и возвращение к Богу. Пасха считается одним из величайших праздников Ветхого и в Нового Завета.
После распятия и смерти Иисуса Христа набожные люди сняли Его Тело с креста и положили во гроб, высеченный в скале. Вход в гробницу был закрыт большим камнем. Через три дня жены-мироносицы – Мария-Магдалина, Саломея и Мария, мать Иакова, пришли к гробнице, чтобы помазать тело Господа душистыми маслами. Однако, подойдя поближе, они увидели, что камень был отвален, вход в скалу был открыт, а гроб был пуст. Пока они недоумевали, перед ними предстали два мужа в одежде блистающих и  сказали им: «Что вы ищете живого между мертвыми? Его здесь нет: Он воскрес ...» (Лук. 24: 5-6). Жены-мироносицы донесли весть о Воскресении апостолам, после чего Иисус явился им.
Воскресение Иисуса Христа стало основой христианского вероучения. «Если нет воскресения мертвых, то и Христос не воскрес; А если Христос не воскрес, то и проповедь наша тщетна, тщетна и вера ваша» (1 Кор. 15:13-14).
В Пасху верующие красят яйца. Яйцо является символом воскресения и зарождения новой жизни. А красный цвет символизирует животворную кровь распятого Христа, пролитую во имя нашего спасения. Об окрашивании яйца в красный цвет Св. Григор Татеваци пишет: «Только в Пасху мы красим яйца, поскольку яйцо символизирует Вселенную: скорлупа похожа на небо, пленка – на воздух, белок – на воду, а желток и есть сама земля. Красный цвет означает, что мир был спасен ценой крови Христа. Когда мы берем в руки красное яйцо, мы провозглашаем наше спасение».
Накануне вечером в церквях служат Св. Литургию Сочельника, и пасхальные торжества начинаются. В воскресенье утром совершается богослужение Пасхальной Заутрени, обряд освящения четырех сторон света (Андастан), затем служат Св. Литургию. Приветствуя друг друга, христиане говорят друг другу: «Христос воскрес из мертвых!» - «Благословенно Воскресение Христово!». Радостное Пасхальное приветствие напоминает то состояние апостолов, в котором они, когда внезапно пронеслась весть о Воскресении Христовом, с изумлением и восторгом говорили друг другу: «Христос воскрес!», и отвечали: «Воистину воскрес!»
Пятидесятидневный период от Св. Пасхи (Светлого Христова Воскресения) до Пятидесятницы (Пентекосте) в Армянской Апостольской Церкви называется Хинунк. Он посвящен таинству Воскресения и Вознесения Господа, поэтому весь этот период является Господним.
Хинунк происходит от слова «пятьдесят». Первые сорок дней посвящены явлению Воскресшего Христа, «Которым и явил Себя живым по страдании Своем со многими верными доказательствами, в продолжение сорока дней являясь им и говоря о Царствии Божием» (Деян. 1:3).
Последние десять дней Хинунка посвящены Вознесению Христа. Завершается Хинунк праздником Пятидесятницы. Согласно церковным канонам, в этом периоде нет постных дней, и можно употреблять все виды пищи.

Լույս ի լուսո - Սբ. Հարության տոն // Luys i luso - Feast of the Glorious Resurrection